Second Childhood

Alam kong ang second childhood ay nararanasan tangi lamang ng mga taong umabot na sa mahigit 70 taong gulang. Pero sa tingin ko, pati ako eh nagse-second childhood sa panahong ito. Hayaan niyo akong ipaliwanag kung bakit.

Kung ikukumpara ninyo ung sleep-talker na nakilala ninyo tatlo o apat na taon na ang nakakaraan, tiyak na medyo magugulat kayo kay sleep-talker ngayon. Bakit? Kasi si sleep-talker ng yester-years ay seryoso, istrikto, matataas ang pangarap, medyo may pagka-perfectionist, napaka-goal-oriented, hindi pupuwedeng walang ginagawa, matured mag-isip, maigsi ang pasensya, hyper-competitive, at aloof. Marami ngang nakapagsabi sa akin na ang tingin nila sa akin noon ay “hindi ma-reach”, at medyo may pagka-antipatiko at arogante. Kasi wala akong pakialam kung sino ang masagasaan basta ang importante nasa tama ako. Kaya naman karapat-dapat lang tawaging medyo monster yung dating ako.

Sa bagay, aminado naman akong ganoon ako dati. Sa totoo lang, defense mechanism ko ang pagiging seryoso at mahirap lapitan. Hindi kasi ako ung ma-small talk na tao. Hindi ko rin kayang i-tolerate ang walang kwentang usapan. At mas gugustuhin ko na lang na magmasid ng tao kaysa makipag-usap nang walang patutunguhang mga paksa sa mga taong hindi ko naman talaga gustong kausapain. Iyan lang naman po ang katotohanan. Bow!

Ngayon, masasabi kong medyo nabawasan ng 75% iyong pagiging monster ko. May nakakapagsabi pa rin na ako daw ay seryoso, istrikto, maigsi ang pasesnya at minsan aloof sa mga tao. Pero kumakaunti na sila. Parang ung bakod na ginawa ko para sa sarili ko unti-unti na ding gumuguho. Mahirap din pala ang manatiling socially-secluded. Gugustuhin mo din palang makipag-usap lalo na sa mga taong kayang arukin <naks ang lalim nun!> ang mga bagay na naiisip mo at sinasabi mo.

Saka nawalan na din ako ng competitive drive. Kung dati gustung-gusto ko ng paligsahan, ngayon parang mas gusto ko na lang magmasid kung sino ang mananalo at uuwing talunan. Nawala na din ung aking commitment to excellence. Kung dati dapat lahat ng sinusulat ko at least 97% grammatically correct, ngayon parang okay na ko sa 75%.

Nawala na din ang matataas na pangarap ko sa buhay. Parang nasanay na ko sa pagiging complacent; iyong tipo ba ng buhay na masaya na ko na nandito ako sa bahay, gumagawa ng articles, natutulog ng late kasi nanonood ng movies, nagiinternet hanggang madaling-araw, gumigising ng alas-10 ng umaga para simulan na naman ang siklo ng pagiging batugan <disclaimer: batugan ako kung ikukumpara kay sleep-talker three years ago, pero may trabaho naman ako at kumukuha ng post-graduate studies so hindi ako iyong klase ng batugan na nasa isip mo, okay?>

Ano kayang nangyari? Napagod ba ko sa isang fast-paced life kaya ganito ako ngayon, pabanjing-banjing? O nagcocompensate lang ako sa tila hindi ko na-enjoy na childhood years lalung-lalo na noong mga panahong nag-aaral ako? So ibig bang sabihin nito na nagsesecond childhood ako? Ang sagot: hindi ko din alam.

Pero ang kinaganda na ganito ang mga realizations ko sa buhay ay nakikita ko ung rooms for improvement. Siguro sinasabi din ng isip ko na, “Tama na ang ganitong buhay. Panahon na para kumilos ka. Hello! Darating ka na sa halos sangkapat ng buhay mo sa mundo <assuming na magiging centenarian ako heheheh> na wala man lang nagawang kahit ano.” Oo. Tama, panahon na nga para gumawa ng seryosong desisyon. Tama na ang pagse-second childhood. Kung sa bagay daranasin ko din yan mga animnapung taon mula ngayon.

Pero saan ako magsisimula? Anong daan ang tatahakin ko? Saan ako tutungo? Anong naghihintay sa akin sa landas na pipiliin ko? Hay puro tanong na lang na hindi ko alam ang kasagutan. Hindi bale, siguro naman sa gagawin kong desisyong ito, mas lalo ko pang makikilala ang sarili ko.

Saluyot continued

dahil may nakita pa kong iba pang magagandang pictures ng views dito sa baguio at la trinidad....hayaan nyo akong i-pakita din sila sa inyo

Ang gardens sa Malapit sa Upper Cruz, La Trinidad

Mga taniman sa Acop, Benguet

Ang view mula sa Petron Gasoline Station, Balacbac Junction

english-englishan

ito ang panalong article.....bull's eye!

jessica zafra....my thoughts exactly....

words...words...words...

because i love words...and i am a wordy writer...allow me to share with you a link to an article that discusses foreign words that are very difficult to translate to english <thanks to listverse!>

words-that-cant-be-translated-to-english

Saluyot Pictures Part 2

Karagdagang mga larawan lamang po para sa post na saluyot....

Sa Kabundukan ng Cordillera, malapit sa Mount Pulag.

Sa Camping Site ng Mount Pulag

Sa isang mabuway na tulay sa Balili, La Trinidad



Sa isang view deck, malapit sa Ambuklao Dam



Mga Pools sa Itogon



Hagdang pababa ng bundok sa Hartwell, Ampucao, Itogon, Benguet

 

Ang sinag ng araw sa damuhan



Ang kakaibang puno sa daang patungo ng Mount Pulag

Sa Kennon Road



<> 

Ang view sa campsite ng Mount Pulag.



Saluyot continued

At dahil saluyot nga ako, naisipan kong ipakita din sa inyo ang ilan sa mga lugar na napuntahan ko.

Bagaman ang ilan sa mga ito ay malapit lamang o dito mismo matatagpuan sa lungsod na tinitirhan ko, sa tingin ko ay mae-engganyo din kayong kunin ang inyong mga camera at magpicture-picture gaya ng ginawa ko.

Ang masikip na tulay mula sa Swimming Pools ng Itogon

Kuha mula sa View Deck sa Governor's Island, Hundred Islands National Park

Ang Natural Waterfalls sa Itogon





Sa isang resort sa Patar, Bolinao



Ang lumang Simbahan sa Bolinao

Mula sa View Deck sa PBB House sa Governor's Island, Hundred Islands National Park

First part pa lang ito ng mga larawang nakolekta ko....abangan ang iba pang larawan sa susunod kong post!

Saluyot

Kung mayroon man akong isang namanang ugali sa tatay ko iyon ay ang pagiging “saluyot”. Hindi ko alam kung may kasabihan nga ba talagang “madulas pa sa saluyot” na kapit daw sa mga taong mabilis kumbinsihin basta sa paggagala o pagliliwaliw.

Lagi kasing ginagamit ng nanay ko iyong terminong saluyot para ilarawan ang tatay ko. Kasi daw ang tatay ko isang sabihan lang, basta may pera at alam kung saan ang pupuntahan, eh sasama-at-sasama. Kaya naman kung saan-saan na siya nakarating – sa Mindanao, Bicol, Quezon, Tuguegarao, Ilocos, Isabela at kung saan-saan pa.

Masasabi ko namang 70% lang ang “ka-saluyutan” ko kung ang pagbabasehan lang din eh ang tatay ko. Kasi hindi ako basta-basta mapapapayag na sumama. Medyo marami akong kondisyon bago mapapayag na gumala at magliwaliw kung saan-saan.

Unang-una ay ang pera. Hinding-hindi ako pwedeng umalis ng bahay na wala man lamang doble ng pamasaheng required para pumunta kung saanman. Kasi sa totoo lang takot akong mawala at maiwan. Kaya hangga't maari dapat mayroon akong sapat na pera para makauwi at komportableng makabyahe nang kahit mag-isa, makabili ng pasalubong, makakain nang matino, at makatulog sa isang komportableng lugar. Kung wala akong ganoon kalaking pera, eh sasabihan ko iyong nagyaya na: “Next time na lang.”

Ikalawa, syempre ung kasama. Kasi sa totoo lang mayroon akong Darcy Syndrome (Salamat James Austen!) Hindi ko kayang makipagkwentuhan sa isang kumpletong estranghero. Mas gugustuhin ko na lang na gumala mag-isa kesa may makasama na hindi ko naman kapalagayang-loob.

Mas matindi pa nga ung Darcy Syndrome ko kaysa kay Mr. Darcy. Kasi mabilis kong malaman iyong tipo ng tao na kaya kong sakyan ang ugali at iyong mga tao na sa unang tingin pa lang eh asar-na-asar na ako. Kaya naman talagang medyo namimili ako ng makakasama lalo na kapag bumibiyahe.

Bukod sa estranghero, ayaw ko din ng mga taong “bitbitin”. Sa totoo lang pinalaki kami ng mga magulang namin na self-reliant o hindi palaasa sa iba. Kaya kung magbibiyahe dapat kumpleto ako sa gamit. May checklist pa nga ko bago ako umalis para sigurado akong mabubuhay ako kahit mag-isa ko lang. Kaya naman asar-na-asar ako doon sa mga taong dumepende sa akin. Kasi in the first place, hindi ko sila sagutin. Dapat responsible sila sa sarili nila at kayanin nilang tumayo, at sa kontekstong ito, bumiyahe sa sarili nilang paa.

Ikatlo, ang plano. Nakatapos ako ng kurso na Industrial Engineering kung saan tuturuan kang maging OC (obsessive-compulsive) sa paggawa ng plano. Kaya hangga't sa kaliit-liitang detalye eh dapat nakaplano ang lahat. Dapat bago ako pumunta sa isang lugar alam kong may komportableng matutulugan, may lugar na makakainan, may magandang pasyalan, at pinaka-importante sa lahat – may malinis, maayos at maaliwalas na CR.

Napakimportante sa akin ng CR. Kasi may poblema yata ang aking tumbong na namimili ng “trono”. Kahit nararamdaman ko nang “malapit na” pero nakita kong hindi maayos o malinis ang CR, tiyak na uurong ang dapat umurong. At kapag nakahanap na ko nang matinong CR saka na lang ulit iyon “mailalabas.”

Mahalaga din na nakaplano ang oras. Siyempre pa nag-invest ka ng pera at panahon sa pagbibiyahe. At ayaw kong aksayahin ang pagkakataon at ang oras sa paghihintay sa mababagal maligo at kumilos, sa mga huli kung magising at sa paghahanap at pagtatanong ng mga lugar na sana eh pre-determined/pre-identified bago ninyo puntahan.

Kung iisipin iyang mga kahilingan o requirements ko ay kapareho lang naman ng inaasahan ng kahit sinong tao. Pero kailangan ko iyang tatlo, para masiguro na masisiyahan at komportableng akong makakagala at makapagliliwaliw kasama ng ibang tao.

Ngayon, gusto mo bang maging saluyot kasama ko?

Estudyante Habambuhay

Isa lang naman ang pangarap ko sa buhay. Iyon ay ang mag-aral...nang mag-aral...nang mag-aral.


Kung papipiliin ako kung habambuhay akong mag-aaral o magtratrabaho, siyempre ang pipiliin ko ay ang mag-aral. Kahit araw-araw akong bigyan ng exam, seatwork, assignment at project, eh okay lang. Dahil sa totoo lang, sa maniwala man kayo o sa hindi, magaling akong estudyante.

Hindi naman sa pagmamayabang eh natapos ko ang kindergarten, elementary, high school at college na may magagandang grado. Laging nagmamalaki ang mga report cards at transcript of records ko. At hindi natatapos ang taon o semestre na wala akong certificate of recognition o medal. Kasi nga sobrang natutuwa akong mag-aral.

Naging pangalawang bahay ko na ang eskuwelahan. Doon kasi tuluyang nahasa ang aking angking talino at kakayahan. Doon ko nadiskubre na kaya kong gawin ang napakaraming bagay – sumayaw ng folk dances, kumanta ng jingle para sa nutrition month, magsulat ng tula at sanaysay, magtalumpati, sumali sa quiz bees, maki-debate tournament, maging leader ng buong klase, magbenta ng yema, pastilyas at stick-o at syempre maging teacher's pet.

Halos taun-taon eh may isa o dalawang titser na ang paborito ay ako. Ewan ko ba. Hindi ko naman sila sinusuhulan o kaya ino-overpraise. Siguro dahil dakila akong uto-uto. Ako kasi yung madals na utusan na lumibot sa buong paaralan para mangulekta ng kontribusyon para sa namatayang schoolmate o faculty member, maglibot ng sulat tungkol sa meeting ng mga guro at principal, maglinis ng garden ng eskuwelahan at kung anu-ano pa.

O dahil na rin siguro sa pagiging hyper-active ko. Lahat ng contest gusto kong salihan. Ultimo table decoration, pot gardening, ballroom dancing, pati na ang paggawa ng budget proposals para sa isang poultry industry, nasalihan ko. Bakit? Wala lang. Gusto ko lang patunayan sa sarili ko na marami akong kayang gawin. At masasabi ko naman na kahit papano eh nananalo naman ako sa ilang paligasahan. Karamihan ng biyahe ko nung elementary, high school at college ay dahil sa mga contests. At kung hindi ako nagpaka-hyperactive malamang hindi pa ako nakasakay ng eroplano, nakarating ng Banaue Rice Terraces, nakapagpa-picture sa Mayon Volcano, nakagala sa Expo Filipino at kung saan-saan pa.

Pero may isang punto din ng buhay ko na parang ayaw ko nang manatili sa paaralan. First semester noon ng huling taon ko sa college. Biglang napili kami na gumawa ng isang layout project para sa isang kompanya sa Baguio. At dahil sa sobrang igsi ng binigay na panahon para tapusin ang layout proposal, kahit linggo ng gabi eh pumupunta pa kami sa bahay ng instructor namin at nagpapakapuyat matapos lamang ang proposal. Natatandaan ko noon naglalakad ako papuntang sakayan ng dyip na tumutulo ang luha at sipon ko dahil sa puyat, pagod at stress. Ni hindi na nga ako makausap ng mga kaklase ko noon nang matino. Kahit iyong instructor namin, nasungitan ko na din sa sobrang inis at pagod ko sa pinag-gagawa namin. Pero syempre nang matapos namin ung layout proposal at ginamit mismo ng kompanya sa planta nila, laking tuwa na rin namin. Iyon nga lang ang pangako nilang kukunin kami na magtrabaho sa kanila pagkatapos naming magtapos eh hindi natupad. Bwisit na recession yan!

Nang dumating ang huling semestre ko sa kolehiyo, naramdaman kong parang magpapaalam na ko sa pangalawa kong bahay. Pero dahil sa pagiging excited kong maranasan ang buhay sa labas ng paaralan, unti-unti ko ding natanggap na panahon na para lisanin ang institusyon na kumupkop sa akin nang humigit-kumulang 15 taon. Kaya naman nagpaalam ako sa paralan at bumati ng HELLO sa “corporate world.”

Pero hindi rin ako nagtagal sa “corporate world”. Pagkalipas lamang ng isang taon at limang buwan ng pagtratrabaho sa dalawang kompanya, nanumbalik ako sa aking ikalawang tahanan. Yamang nakatapos na ako ng isang kurso, minabuti kong kumuha ng mas mataas pang edukasyon. Noong una, may ibang motibo ako sa pagkuha ng aking masters – gusto ko kasing magturo sa department namin noong college. Pero habang tumatagal, mas lalo kong naiisip na dapat nasa paaralan lang ako - nag-aaral at gumagawa ng research works. At nang bandang huli natanggap ko ang isang katotohanan – pinakamasaya ako kapag nasa paaralan.

Kaya naman nagbago nang tuluyan ang pangarap ko sa buhay. Gusto ko na lang mag-aral...nang mag-aral...nang mag-aral. Gusto kong tuloy-tuloy na mag-aral habang nagtratrabaho at ginagampanan ang aking religious at social responsibilities <naks!> Dahil sa totoo lang, sa eskuwelahan ko lang naramdaman ang walang kapantay na saya.

Questions...Questions...Questions

Hello Visitor/Reader!!!


I formally welcome you to my blog.


But before anything else, I would like to answer some queries that will allow you to get to know more the sleep_talker who started this blog as well as the information that you can expect to see or read in this blogspot. Game!



Who are you?


i am an engineering graduate, currently pursuing my post-graduate degree in a reputable university, north of Manila...i am working as an outsourced, home-based seo writer for a us-based company...and i am also a private math tutor...i like to dabble in so many things...im interested in music, history, travel, education, and talking about very random things...my dream is just to continue studying...i would like to complete as many degrees as i can...if that's possible...and my main goal in life is to make people feel great about themselves...



Why s-l-e-e-p-t-a-l-k-i-n-g?


i believe that most people blurt out the most honest things when they are semi-conscious...most especially when they are asleep...so i use this belief as the foundation of all the things that will be posted in this blog...honest-to-goodness takes on random things that we usually ignore as we go about our daily lives...



What is your motivation in launching this blog?


i consider myself a commercial writer...i currently work as an seo writer and though i immensely enjoy the perks of home-based writing, i still feel that seo writing is somewhat depriving me of the joy i used to feel everytime i write moving articles that either generate amusement or ire of my readers...so im using this blog as a way to express my innermost thoughts and convey what i think most people need to know regarding the things they often see yet regularly ignore as they go about their daily activities...



What can we expect from this blog?


this blog will showcase short essays, feature articles, literary pieces, anecdotes and other written works based on the views and experiences of sleep_talker...the language that will be used in this blog maybe in english or filipino depending on the general mood of sleep_talker...written works will be posted every monday and friday around 11PM to 12 MN...