PET PEEVES

Sa unang kompanyang pinasukan ko, napili ang batch namin para ma-feature sa monthly newsletter. Kaya naman, pinadalhan kami ng questionnaire – iyong tipong pang-slum-book. Kasi daw may “may-i-get-to-know” section ung article na ilalagay sa newsletter.

Madali namang sagutin iyong mga tanong. What was your course in college? When is your birthday? What's your full name? At kung anu-ano pa. Pero may isang tanong na medyo hindi ako familiar kung anong ibig ipahiwatig. Eto yun: What are your pet peeves?

Pet peeves? Ito ba ay may kinalaman sa pet o alagang hayop? Wala. Sa pag-ihi ng pet? Lalong wala. Sa bisperas kung kailan umiihi ang pet? Mas lalong wala.

Mabuti na lang at iyong isa naming ka-trabaho eh medyo may alam sa urban slang. (Pasensya at galing ako sa bundok. Ni hindi namin ginagamit ang katagang iyan.) Ang sabi niya may kinalaman daw ang pet peeves sa mga bagay na ayaw o kinaiinisan mo. Ahhhhh....Okay. Iyon lang naman pala eh. Pinagulo pa kasi ang terminolohiya.

Kaya ngayon, pag-usapan natin ang ilan sa mga bagay na hindi ko gusto.

Pet Peeve #1: Umuubo sa dyip at hindi nagtatakip ng bibig.

Hindi naman ako takot sa mikrobyo. Inaamin ko na noong bata ako eh madalas din naman akong magkasakit at ubuhin. Pero ang hindi ko lang talaga maatim eh iyong mga taong umuubo sa harap mo na hindi man lang nagtatakip ng bibig. Tapos iyong ubo pa nila may halak o maplema. Kadiri talaga. Kaya sa ganitong mga sitwasyon eh wala akong magagawa kundi takpan ang halos buong mukha ko ng panyo. Offensive man na maituturing pero prinoprotektahan ko lang ang sarili ko mula sa mikrobyong maaaring ipasa ng taong inuubo.

Pet Peeve #2: Iyong mga ayaw mag-abot ng bayad ng iba.

Para sa akin ang simpleng pag-abot ng bayad sa dyip ay isa nang public service. Kasi sa simpleng pagtanggap at pagpasa ng pamasahe mula sa kapwa mo pasahero patungo sa naghihintay na kamay ni manong driver ay may naiaambag ka sa paghahanap-buhay ng isang marangal na tao. Kahit na sabihin nilang madumi ang pera, nakatataba naman ng puso na malamang nakatutulong ka sa kanyang pamamasada. Ito rin ang dahilan kung bakit madalas akong umupo doon sa mismong likod ng driver. Para sa ganoon eh maipagpatuloy ko ang aking public service.

Pero syempre hindi mo naman mapipili ang mauupuan mo sa dyip. Madalas eh sa may bandang gitna o dulo ka na makakaupo. At dito sa mga pwestong ito matatagpuan ang mga pasaherong ayaw man lang mag-abot ng bayad ng ibang pasahero. May kanya-kanya silang tactic. Iyong iba kunyari natutulog. Iyong iba naman kunyari hindi naririnig iyong pakiusap ng iba kasi may nakasalpak na earphones sa mga tainga nila. At iyong iba naman ay wala lang pakialam. Ipinaabot nila iyong bayad nila sa ibang pasahero pero ayaw nilang magpasa ng pamasahe ng iba. Diba nakakainis? Sa dyip pa lang makikita mo na kung sino ang mga manggagamit - iyong mga tipo ng tao na ang gusto sila lang ang nakikinabang sa effort ng iba.

Kaya kapag may nakasakay ako na ganito, talagang kinakalabit ko iyong tao. At tinititigan ko na parang sinasabihan ko ng: Matuto ka namang makisama. Napakadali namang mag-abot ng pamsahe ng iba, diba? At least kapag ganyan, wala na siyang magagawa kundi iabot ang bayad kay manong driver.

Pet Peeve #3. Mali-mali mag-English.

Natatandaan ko ung lyrics ng isang awiting Pinoy...

Pa-English-English pa,

Mali-mali naman

Wag na lang.

Sa totoo lang naman second language lang natin ang Ingles. Mas sanay pa rin naman ang karamihan sa atin na ipahayag ang ating mga saloobin at iniisip gamit ang wikang pambansa (naks!) Kaya naman, medyo naaasiwa akong makinig ng usapan o magbasa ng mensahe na may grammatical errors.

Naging grammar police lang naman ako dahil na rin sa impluwensya ng mga kaklase ko noong high school. Malakas ang pressure na gawing grammatically correct ang lahat nang sasabihin mo. Paano naman kasi puro graduate ng exclusive schools ang mga kaklase ko noon na pawang mga bihasa sa paggamit ng English. Tapos mahahalata mo na lang na kinukutya ka nila kapag bigla na lang silang bubunghalit ng tawa sa gitna ng presentation o speech mo. Iyon pala eh nagmamasid sila kung tama ba ang grammar ng statements mo. At dahil sa sobrang naparanoid ako, na-challenge akong igihan pa ang pag-aaral ng English hanggang sa dumating ang punto na masasabi kong naging bihasa din ako sa wikang ito.

At dito na nagsimula ang pagiging grammar police ko. Naiirita na din ang mga tainga ko kapag nakakarinig ng taong mali-mali mag-English (sa totoo lang hindi ko matapos-tapos panoorin ang video ng interview kay Janina San Miguel...sa kalagitnaan pa lang nung pagsagot niya ay asar na asar na yung tainga ko at mapipilitan na akong isara ang video). Sumasakit din ang ulo ko bigla kapag may nabasa akong posts, lalung-lalo na sa Facebook, na mali ang grammar o ang word usage.

Siyempre, hindi din naman ako perpekto. Alam kong nakakagawa din ako ng mga pagkakamali may kinalaman sa balarila at pag-uugnay-ugnay ng mga salita. Pero, lagi ko pa ding isinasaisip na kung mas madadalian akong sabihin ang iniisip ko sa Filipino, eh di itutuloy-tuloy ko na lang ang pagkukuwento sa Filipino. Pero kung ayos naman at simple ang mga ideya na nais kong ipabatid sa Ingles, eh di gagamitin ko din ang Ingles sa pakikipagtalastasan. At ito din naman ang inaasahan ko sa ibang mga tao.

Pet Peeve #4. Kahit anong mabaho.

Isa sa pinakasensitibong parte ng katawan ko ay ang ilong. Mabilis ang reaction time ng ilong ko, lalung-lalo na sa kahit anong mabaho. At kayang-kaya ko ding i-describe ung amoy na nasamyo ko.

Madalas akong makaamoy ng kung anu-ano sa dyip. Syempre doon kasi nagtatagpo-tagpo ang mga taong may iba't-ibang pinagmulan, kultura, at antas ng pamumuhay. Pero ang ayaw ko lang naman ay iyong tipo ng tao na alam na nga niyang iba ang amoy niya eh ihaharap pa sa iyo ang parte ng katawan o damit niyang nuknukan sa baho. Pero sa mga ganitong sitwasyon ay hindi ko magawang takpan ang ilong ko. Kasi sabi ng teacher namin sa Psychology, mentras ipinapakita mong may naaamoy kang kakaiba, mas lalong ehem, hahalimuyak? ang pinagmumulan ng masamang amoy.

At dahil dito, natutunan ko ding pigilan ang aking hininga nang matagal-tagal na panahon. O kaya ay huminga gamit ang bibig. At least, mababawasan kahit kaunti ang magiging reaksyon ng aking ilong hanggang sa makababa ako ng dyip at makalanghap nang mas nakarerepreskong amoy.

Unang bahagi lamang iyan ng kwento hinggil sa mga bagay na ayaw o kinaiinisan ko...Marami pa yan. Kaya tutok lang mga mambabasa...Abangan ang Pet Peeves 2.

Takot (o Sabi ng Ate Ko)

Ako ay biktima ng napakamalikhaing-isip ng ate ko...

Noong bata kami takot akong tumingin sa ilalim ng drum ng tubig. Kasi sabi ng ate ko lalabas daw ang isang napakalaking “monster” – either si PUTOL (isang malaking buwaya) o si JAWS.

Natuto din akong matulog nang nakatalukbong ng kumot. Kasi sabi ng ate ko kapag nakita daw ni Dracula na nakalabas iyong leeg ko, siguradong kakagatin niya ko.

Takot din akong dumulas ang bula ng shampoo sa katawan ko. Kasi sabi ng ate ko tutubo raw ang buhok sa lugar na madadampian ng shampoo.

Lagi ding maayos ang higaan ko noong bata ako. Kasi sabi ng ate ko kapag magulo daw ang kama ko, tiyak kukunin ng maligno ang unan at kumot ko.

Kaya sa formative stage ng buhay ko, eh puro takot ang naisiksik ng ate ko sa utak ko.

Kung sa bagay, hindi lang naman ako ang batang lumaki sa takot. Karamihan yata ng bata sa Pilipinas eh pinalaking may takot sa kung anu-anong bagay. Mayroong takot sa pulis, sa Bumbay, sa Mananabas (iyong serial killer daw na pagala-gala at namumugot ng ulo ng mga biktima niya), sa tiyanak, sa duwende, sa manananggal, at higit sa lahat sa dilim. Sa bagay, may paniniwala kasi ang mga matatanda na maganda daw na may kinatatakutan ang mga tsikiting. Kasi iyon ang magiging rason para mag-behave ang isang overactive at over-imaginative na batang kagaya ko.

****************************************************************

Dahil na rin sa napakarami kong bagay na kinatatakutan, kinailangan kong gamitin ang sumusunod na mga taon ng aking pagkabata para i-overcome ang takot ko. Pero hindi pala ganoon kadali iyon. Kasi napakarami ko palang dapat i-unlearn.

Pero mabuti na lang din at wide-reader ako. Kasi doon ko lang nalaman kung ano ang totoo. Hindi pala totoo na may lumalabas na kung anumang creature mula sa ilalim ng drum, na hindi pala totoo ang tiktik at mga maligno, na hindi pala tumutubo ang buhok sa mga lugar na nadadampian ng shampoo, at na wala ding nangunguha ng unan at kumot na kung anong engkanto.

Habang isa-isang kong naiaalis sa utak ko ang mga takot na ito, unti-unti kong narerealize na masaya palang mabuhay nang walang kinatatakutan. Hindi naman iyong tipong nagsi-siga-sigaan ka na o kaya eh hindi ka na sumusunod sa batas. Masaya ka lang kasi malaya ang utak mo at walang anumang bagay na naglilimita sa iyo.

Siguro, ito iyong totoong konsepto ng kalayaan – kalayaan mula sa takot na siyang pumipigil sa iyo na galugarin ang mundo. Dahil sa totoo lang kung wala kang takot, tiyak na may mga bago kang bagay na matututuhan at madidiskubre hindi lang sa mundong ginagalawan mo kundi pati na rin sa sarili mo.

Another set of hard to translate words....

i stumbled upon another list of 10 untranslate-able words....

here's the link:
http://listverse.com/2011/06/17/another-10-untranslatable-words/

ang pinaka-astig para sa akin dyan eh ung toska...

"At its deepest and most painful, it is a sensation of great spiritual anguish, often without any specific cause. At less morbid levels it is a dull ache of the soul, a longing with nothing to long for, a sick pining, a vague restlessness, mental throes, yearning. In particular cases, it may be the desire for somebody of something specific, nostalgia, love-sickness. At the lowest level it grades into ennui, boredom."

deep...kaka-nosebleed!

Disciminated against....

Ika nga ni Elle Woods sa Legally Blonde:

I'm discriminated against as a blonde...

Ako din, I felt discriminated against because of my religion. Paano? Ganito kasi iyon.

I was asked to apply for a teaching position sa alma mater ko. Ininform naman ako ng dati naming department head na may opening for contractual employees sa dati kong university. And since kaka-resign ko lang, I thought that this will be the fulfillment of my lifelong dream of becoming a full-fledged instructor.

So ang ginawa ko nagprocess ako agad ng requirements. Kumuha ako ng barangay, police, prosecutor's, regional trial court at municipal trial court clearances, nagparenew ng community tax certificate, pumila para makakuha ng nso-certified birth certificate at ng certified true copy ng aking official transcript of records at syempre pa nag-update ng aking resume at application letter. Then nagfile na ako ng application sa HRD ng university.

I was asked to wait for the HRD director na maging available, kasi it seemed as if busy siya. (SleepTalker: Bakit ganoon ang mga director, kahit hindi naman importante ung pinaguusapan nila ng mga kausap nila sa phone eh napakadali nilang idahilan na official business daw yun..grrr) Pero nagkawanggawa naman iyong isang member ng HR staff. Tinawag ako para mareview daw yung mga pinagsusulat ko sa resume ko. Tanong siya nang tanong, sagot naman ako nang sagot. Pagkatapos, nireview niya yung mga documents na ipapasa ko as part ng application ko. Biglang humirit si ate: Are all of these original copies? Please have them photocopied kasi mahirap mo silang maretrieve from us especially kung hindi ka naman matanggap dito.

...hmmmm... Parang na-preempt ni ate yung magiging decision ng HRD Director regarding my application...

Noong una, binalewala ko lang. Kasi nga sabi ng department head namin eh dalawang contractual faculty members ang kailangan nila. At so far, pangalawa naman ako (at feeling ko huli na rin) sa mga nag-apply sa position na yun. At kahit pa i-rank kami nung isa pang applicant, di hamak na mas deserving naman akong matanggap. Hindi sa pagmamayabang eh honor student din naman ako ng eskwelahang iyon. Nakatapos na din ako ng 18 units ng masters mula sa nasabing institusyon. At may relevant work experience din naman ako sa requirements writing at logistics management. So, kahit bali-baliktarin ang mundo, may panama naman ako sa iba pang aplikante.

Pagkatapos kong maipasa ang mga dokumento sinabihan ako nung nag-preliminary interview sa akin na tatawagan na lang daw nila ako...(SleepTalker: Tipikal na dialogue ng HR personnel: Don't call us. We'll call you.) So, ayun, pinabayaan ko na silang gawin ang trabaho nila.

Isang araw tinawagan ako ng nung isang faculty member mula sa department namin. Sabi nya lunch out daw kami at pinaulakan ko naman siya. Doon nya naikwento na kaya daw hindi na-iprocess ung dati kong application (SleepTalker: Nag-apply din kasi ako bilang instructor ng math) ay dahil sa....

TENTENENEN.....

Hindi ako Romano Katoliko.

Naalala ko lang na ayon sa ating Labor Code eh bawal na ang diskriminasyon sa mga lugar ng trabaho. At na dahil dito hindi ka maaaring tanggihan ng isang kompanya dahil sa iyong kasarian, edad, relihiyong kinaaaniban at mga paniniwala. Kaya naman kahit isang sarado-katolikong institusyon ang aking dating unibersidad, hindi nila maaaring itaboy ang isang aplikanteng hindi nila ka-relihiyon.

Tila may double-standard sa institusyong ito. Biruin mo pwede kang mag-aral sa eskwelahan nila, pero hindi ka pwedeng magtrabaho para sa kanila. Kaya naman pala. Pera-perahan lang ang usapan. Mas gusto ninyong kumita mula sa akin, pero ako hindi pwedeng maghanap-buhay at kumita sa tulong ninyo.

Nadagdagan pa ang datos na pinanghahawakan ko nang malaman ko na dahil din sa relihiyon eh hindi natanggap ang isang summa cum laude na nag-apply din bilang part-time faculty sa unibersidad namin. Mas pinaboran pa daw ng HRD ang isang aplikante na hindi nila produkto at wala namang mahusay na credentials. Ang importante sa kanila, basta Romano Katoliko ka.

Oh well... Kung ganyan din lang kayo magpatakbo ng institusyon ninyo, eh wala na akong magagawa. Ngunit pakitandaan lang po na nang magsabog ang Diyos sa langit ng talino at kakayahang magturo ay hindi lamang mga Romano Katoliko ang nakatanggap nito. Mayroon din po sa ibang grupo.

Disclaimer: Wala po akong anumang galit o himutok laban sa mga Romano Katoliko o sa anupamang grupo na may kani-kaniyang paniniwala. Naiinis lang po ako sa malinaw na diskriminasyong nagaganap sa isa sa pinakamalaking unibersidad sa Lungsod ng Baguio.

...welcome to the world of the unemployed...

Nasa 4th year college ako noon, nang may nakasakay ako sa jeep na isang kagagaling lang sa graduation ceremony. Bakit ko alam na galing siya sa graduation ceremony? Simple lang: may hawak siyang toga at bouquet, iyong nanay niya may hawak na programme at siyempre yung gruma-duate nakasuot ng puting bestida at naka-make-up pa!

Pagkasakay na pagkasakay nila sa jeep ay saka naman bumati ng ganito ang dispatcher ng jeep: Congratulations! Welcome to the world of the unemployed! O diba, asteg ang banat ni manong dispatcher!

Napaisip tuloy ako noong panahong iyon. Parang na-jinx tuloy yung kaka-graduate at nasabihan na wala siyang mahahanap na trabaho. Sa bagay, sa lagay ng Pilipinas noong mga panahong iyon, ang bagyong recession ay dahan-dahang nagiipon ng lakas hanggang sa padilimin ang kinabukasan ng mga estudyanteng papalabas na ng mga unibersidad at kolehiyo, hindi lang sa Baguio, kundi maging sa ibang panig ng mundo.

At totoong apektado kami ng recession. Ang batch 2008 ang unang naging mga biktima ng mahihirap na kalagayan sa ekonomiya. Ang mga inaasahan naming kompanya dito sa Baguio ay nagsimulang mag-downsize at tumigil na kumuha ng bagong mga empleyado. Kung mayroon mang bakanteng posisyon eh pang apprentice lang na mababa lang ang kita.

Kaya wala kaming choice kundi makipagsapalaran sa ibang mga lugar para lamang makapagtrabaho. Pero, kahit papaano naman eh na-hire din naman ako. Nakapagtrabaho din naman ako ng mahigit isang taon sa isang IT firm sa Manila, apat na buwan sa isang Logistics company dito sa Baguio, mahigit isang taon sa isang home-based na trabaho, at anim na buwan ulit sa dating IT company na pinasukan ko. (para sa detalye ng karanasan ko sa mga trabahong yan, paki-tingin mo ang mga dati kong posts :D)

Pagkalipas ng halos tatlong taon ng pagtratrabaho, nandito ako ngayon sa harap ng aking munting netbook and guess what kung anong status ko ngayon? Ako ay unemployed. Oo, walang trabaho. Naghihintay kung ano ang magiging sagot ng aking dating kompanya kung tatanggapin ba nila ako bilang writer o hindi. Sa bagay, hindi naman ako nagmamadaling magtrabaho ulet. Nakakalungkot lang isipin na darating at darating ka sa punto na malungkot ka kasi kabilang ka sa halos 20 milyong Pilipinong walang trabaho.

Siguro iyong jinx ni manong dispatcher doon sa nakasakay ko dati eh tumama din sa akin. Kaya heto ako ngayon, unemployed. Pero, pansamantala lang naman ito. Sa susunod na buwan eh gagawa na ako ng paraan para naman matanggal ako sa roster ng mga walang trabaho. In the meantime, ieenjoy ko muna ang perks ng "world of the unemployed."